Eg leikar turist. For tida i Rio, tidlegare i veka som surfelaerling i Trindade. Eg kranglar paa prisar og nektar aa gje pengar til tiggarar. EG likar det ikkje, samtidig som eg gjer det - det er jo digg med oel til lunsj, hav, varme og tomme dagar? Det burde ikkje vere ein middel- og overklasseluksus? Men det er det, og slik kjennes det. Og eg er skeptisk. Kva kunne feriepengane mine blitt til i Patria Livre? Ein maisaaker? Straum til eit hus? Men om eg skal tenke slik, kva kunne ikkje brigadepengane mine blitt til? Eit hus? Hus til ein nucleo? Ein mann som ikkje treng aa jobbe paa fazenda? Men daa blir det jo bistand! Og det likar vi jo ikkje. Men rettferdiggjer eigentleg solidaritet noko som helst? Solidaritet er vanskeleg, uansett. Eg har vanskeleg for aa forstaa at eg gjer nokon forskjell eller noko inntrykk der eg er, og eg har ikkje noko grunnlag for aa sei at det skulle vere annleis andre vegen. Forskjellane er der jo, uansett. Ingen MST-bonde kan nokon gong lure paa om ho skal ta ein eller to veker ferie. Kva betyr vi for kvarandre? Klarar vi aa uttrykke det?
"Eg gaar fram til mi inste grind,
og du gaar fram til mi.
Bakom der er vi alltid einsam,
og det skal vi alltid bli"
skreiv Halldis Moren Vesaas til ein heilt annan kontekst, men likvel. Vi staar der framfor grinda. Den er hoeg og tjukk. Men vi staar der.
(Ein ting som er heilt sikkert er at alt dette blir forsterka av at eg sit paa Copacabana og skriv. Klasseskilnadane sit mekka. Baade ved favelaen som tyt utover fjellsidene bak hotellklossane, men eg treng ikkje eingong sjaa saa langt. Paa stranda er det dei som ligg, og dei som gaar. Og det er dei som ligg som ligg hoegst opp paa tabellen. Det er dei (vi! for faen) som har raad til aa ta seg fri, og dei som maa jobbe. Jobbe for oss, kan ligge og velge om vi vil ha oel eller ikkje. Aesj.)
