No er eg saa sint at eg eigentleg ikkje burde skrive noko, men eg klarar ikkje la vere. Hadde eg vore mann, hatt dyr dress og vore over foerti (eller kanskje ein av delane hadde vore nok) hadde eg hatt nytt visum no. I staden har eg oerten svaere drosjerekningar, vaate bein, innestengt sinne og berre 11 dagar lovleg opphald i Brasil. ARG!
Eg hadde aldri trudd det blei nokon kosekveld aa fornye visumet mitt, men det gjekk liksom heilt gale fraa starten av. Vi var flinke aa staa tidleg opp for aa komme i gong, men saa opna ikkje internettkafeane foer ni, bankane ikkje foer ti, frukosten paa hostellet var ikkje foer ni, og naar vi endeleg hadde 1) fylt ut og printa ut skjemaet 2) vore i banken og betalt avgifta 3) kopiert kvitteringa 4) tatt metro og drosje gjennom heile byen til hovudkontoret til Policia Federal (det statlege politiet) saa var det ikkje dit vi skulle likevel, utlandsspoersmaal var midlertidig flytta til flyplassen.
Ny drosje. Vi fann Policia Federal, dei var open, koea var ikkje lang og vi var heilt sikkert paa at vi hadde alle dei rette dokumenta med oss; pass, visum og avgiftskvittering. Men mannen bak skranken var endaa sikrare paa at om vi ikkje hadde med oss returbillett (som vi ikkje hadde, dei ligg i Florianapolis, ca 24 timar busstur vekk) saa fekk vi ikkje nytt visum. Det rare er at vi er dei einaste brasilbrigadistane i historia som er blitt bedt om returbillett - du faar jo ikkje turistvisum utan at du har det, og det visste han godt, men maatte no sjaa billetten likevel. Han sendte oss til flyselskapet for aa skrive ut nye billettar, og saa matte vi komme att i morgon, for det var ikkje paa tale aa halde ope fem minutt lenger for aa hjelpe oss, her skulle det stengast klokka eitt.
Hos flyselskapet traff vi endaa fleire sure menner. Ikkje snakk om at dei kunne skrive ut nye billettar, sidan dei vi hadde ikkje var elektroniske og vi ikkje hadde med oss reservasjonsnummeret eller flightnummeret eller ka faen slags nummer det no var vi sjoelvsagt ikkje hadde sidan det staar paa billettane. Til slutt fekk vi eit slags papir skrive ut paa aatti-talsprinter, men mannane nekta aa skrive under eller stemple det, saa kven veit om det hjelp til noko som helst.
Trippelarg og grumpf. No maa eg bruke morgondagen og til aa snakke med endaa fleire sure byraakratitryner, i staden for aa henge rundt i Rio som kanskje er den finaste byen eg har vore i nokon gong. Jaja. Neste gong eg skal fortelle ei heil historie her skal det vere ei koseleg ei. Eg lovar, for det er nok av dei og. Berre foeles langt vekk akkurat no..
DEL 2
"Du har ikkje rett paa ein dritt! Det er eg om bestemmer her, eg bestemmer kva du har rett paa, 10, 20 eller 50 dagar forlenging av visum. Du har ingen rettigheitar her!"
Jepp, mannen var ikkje noko blidare i dag... Han godtok lappen vaar fraa flyselskapet daa, mot all forventning, men nekta aa gje oss dei 90 dagane vidare vi har krav paa, noko som foerte til at Kine fekk denne skylleboetta. vi fekk berre til dagen etter datoen paa flybilletten vaar, som fleire hadde tenkt aa forandre. Ein kan vel sei det saann at det blei ei lita scene. Det heile endte med at Ingrid ropte etter han at han burde dra aa vaske doar.
SNUT ER UT!
måndag 12. november 2007
søndag 11. november 2007
Feriekvaler og luksusproblem
Eg leikar turist. For tida i Rio, tidlegare i veka som surfelaerling i Trindade. Eg kranglar paa prisar og nektar aa gje pengar til tiggarar. EG likar det ikkje, samtidig som eg gjer det - det er jo digg med oel til lunsj, hav, varme og tomme dagar? Det burde ikkje vere ein middel- og overklasseluksus? Men det er det, og slik kjennes det. Og eg er skeptisk. Kva kunne feriepengane mine blitt til i Patria Livre? Ein maisaaker? Straum til eit hus? Men om eg skal tenke slik, kva kunne ikkje brigadepengane mine blitt til? Eit hus? Hus til ein nucleo? Ein mann som ikkje treng aa jobbe paa fazenda? Men daa blir det jo bistand! Og det likar vi jo ikkje. Men rettferdiggjer eigentleg solidaritet noko som helst? Solidaritet er vanskeleg, uansett. Eg har vanskeleg for aa forstaa at eg gjer nokon forskjell eller noko inntrykk der eg er, og eg har ikkje noko grunnlag for aa sei at det skulle vere annleis andre vegen. Forskjellane er der jo, uansett. Ingen MST-bonde kan nokon gong lure paa om ho skal ta ein eller to veker ferie. Kva betyr vi for kvarandre? Klarar vi aa uttrykke det?
"Eg gaar fram til mi inste grind,
og du gaar fram til mi.
Bakom der er vi alltid einsam,
og det skal vi alltid bli"
skreiv Halldis Moren Vesaas til ein heilt annan kontekst, men likvel. Vi staar der framfor grinda. Den er hoeg og tjukk. Men vi staar der.
(Ein ting som er heilt sikkert er at alt dette blir forsterka av at eg sit paa Copacabana og skriv. Klasseskilnadane sit mekka. Baade ved favelaen som tyt utover fjellsidene bak hotellklossane, men eg treng ikkje eingong sjaa saa langt. Paa stranda er det dei som ligg, og dei som gaar. Og det er dei som ligg som ligg hoegst opp paa tabellen. Det er dei (vi! for faen) som har raad til aa ta seg fri, og dei som maa jobbe. Jobbe for oss, kan ligge og velge om vi vil ha oel eller ikkje. Aesj.)
"Eg gaar fram til mi inste grind,
og du gaar fram til mi.
Bakom der er vi alltid einsam,
og det skal vi alltid bli"
skreiv Halldis Moren Vesaas til ein heilt annan kontekst, men likvel. Vi staar der framfor grinda. Den er hoeg og tjukk. Men vi staar der.
(Ein ting som er heilt sikkert er at alt dette blir forsterka av at eg sit paa Copacabana og skriv. Klasseskilnadane sit mekka. Baade ved favelaen som tyt utover fjellsidene bak hotellklossane, men eg treng ikkje eingong sjaa saa langt. Paa stranda er det dei som ligg, og dei som gaar. Og det er dei som ligg som ligg hoegst opp paa tabellen. Det er dei (vi! for faen) som har raad til aa ta seg fri, og dei som maa jobbe. Jobbe for oss, kan ligge og velge om vi vil ha oel eller ikkje. Aesj.)
Paa vegen
Ikkje at det har skjedd saa mykje i dag, men hadde no overskot til aa skrive litt... Forstod plutseleg at eg har vore gjennom ein MST-pyramide dei siste to maanedane. Fyrst kurset eg var paa, med aktivistane og dei politisk bevisste, som kanskje ikkje er saa mange men veldig, veldig flinke. Saa etablert, fire aar gammal bosetning kor folk har det `trygt`, i betydninga at dei i det minste har orden paa ting, jord og dyr og hus og saant. Mellomtilstanden i Patria Livre kor dei berre ventar og ventar og ikkje kan paaverke noko, fordi alt er opp til INCRA som bestem naar dei skal faa fordelt jorda si og faa laana sine. Og nederst, men absolutt ikkje underst, okkupasjonsleiren vi besoekte, med dei heilt ferske, som nokon er nyfrelst og nokon rett fraa slummen og mange begge deler.
Eg har sett heile den personlege utviklinga som er muleg gjennom aa gaa inn i MST. Kva endringar som er mulege, som ligg i haapet, kampen for og vissheiten om eiga jord. Betydninga av aa halde saman. Men og vanskelegheitane, motsatnden, tida - kva den gjer med folk. Kva slags enorme utfordringar som ligg framfor ein ny jordokkupant.
Skulle gjerne vore med Frente de massas (rekrutteringsgruppa til MST) paa `jobb` (men det hadde nok ikkje vore saa bra for rekrutteringa.. skumle gringos..). Det maa vere ein sproe ting aa gjere, be folk om aa rykke opp heile livet sitt for noko dei ikkje veit kva er, ikkje veit kva vil gje, kva vil ende med. Men samtidig - aa kunne tilby eit alternativ. Tilby ei mor sjansen til aa sleppe aa bekymre seg for om ungen heng med gjengar, dopar seg, er prostituert eller skutt - som eit eksempel. Aa kunne fortelle saa mange suksesshistorier.
Samtidig som det er fem MSTarar som er drept av pistolheiros siste tida. Det er ein kamp dei kjempar! Igjen, fordi det er noko som er verdt aa kjempe for. Og i denne samanheng er det kanskje rett og slett liv.
Eg har sett heile den personlege utviklinga som er muleg gjennom aa gaa inn i MST. Kva endringar som er mulege, som ligg i haapet, kampen for og vissheiten om eiga jord. Betydninga av aa halde saman. Men og vanskelegheitane, motsatnden, tida - kva den gjer med folk. Kva slags enorme utfordringar som ligg framfor ein ny jordokkupant.
Skulle gjerne vore med Frente de massas (rekrutteringsgruppa til MST) paa `jobb` (men det hadde nok ikkje vore saa bra for rekrutteringa.. skumle gringos..). Det maa vere ein sproe ting aa gjere, be folk om aa rykke opp heile livet sitt for noko dei ikkje veit kva er, ikkje veit kva vil gje, kva vil ende med. Men samtidig - aa kunne tilby eit alternativ. Tilby ei mor sjansen til aa sleppe aa bekymre seg for om ungen heng med gjengar, dopar seg, er prostituert eller skutt - som eit eksempel. Aa kunne fortelle saa mange suksesshistorier.
Samtidig som det er fem MSTarar som er drept av pistolheiros siste tida. Det er ein kamp dei kjempar! Igjen, fordi det er noko som er verdt aa kjempe for. Og i denne samanheng er det kanskje rett og slett liv.
måndag 29. oktober 2007
Historia om daa Siri kom tilbake til busetnaden sin
Det regna. Men det hadde det jo gjort lenge, ikkje sant? Og det var jo tirsdag, og det var jo tirsdag eg skulle dra tilbake, var det ikkje? Og det gjekk jo fint aa komme fram i busetnaden til Ingrid og Petter i gaar?
Daa eg gjekk av bussen regna det fortsatt. "Ja, ja, eg blir vel vaat daa", tenkte eg og la i veg. Under normale forhald er det ein liten time fraa bussen heim til meg. Jordvegane var meir bekkar enn vegar denne dagen, men det gjekk no. Heilt til to gutar kom springane ut fraa brakka si og spurte eg skulle langt. "Ja, til Jussara", sa eg. Daa lo dei. "Elva er til hit", sa den eine og peikte hoegt opp paa laaret sitt. Eg gapte, vanlegvis er det berre ein liten bekk. "Gaar det ikkje an aa krysse den?" spurte eg. "Jo, men bagasjen din kjem til aa bli vaat." Helvete. "Det fins ein annan veg utanom elva, men den er lang", sa han og peikte i omlag motsatt retning av der eg var paa veg. Ja, ja, eg var jo innstilt paa aa gaa.
Og eg gikk. Og gikk. Gjennom bekkar, dammar og minisjoear. Til slutt kom eg fram dit det ikkje skulle vere elv, og det var ikkje elv. Det var innsjoe. "Nei, her kjem du ikkje over", smilte ein tannlaus gammal mann fraa brakkevindauget sitt. Det var berre aa snu.
Paa dette tidspunktet skal eg aerleg innroemme at eg var litt motlaus. Skulle eg proeve meg paa elva? Skulle eg gaa den 8 km lange, ukjente vegen rundt heile busetnaden? Eller skulle eg dra tilbake til byen og ta inn paa hotell? Det var kjedeleg aa gaa langs vegen. Bussen koeyrde forbi. Nei, inga jaevla elv skulle stoppe meg!
Det var kanskje 40 - 50 meter over, umuleg aa sjaa botnen. Kor glatt var den? Eit skritt, alt vel. Eit til, dette gaar jo! Djupare og djupare, men verkar som vatnet stoppar rundt livet. Gaar forsiktig for ikkje aa snuble i busker eller hol - heilt fram til eg kjem paa at tenk om det er slangar i vatnet! (det er masse slangar i busetnaden, men sann i etterkant er eg ikkje saa sikker paa om dei kan symje) Plutseleg gjekk eg litt fortare, og sjoelvsagt trakka eg ut i eit hol. Tok berre tre svoemmetak aa komme oppatt, men minst halve sekken hadde vore under vatnet. Og den, som var omlag 20 kilo i utgangspunktet, blei ikkje noko lettare av det!
Vel oppe maatte eg bestemme meg. Den lange, trygge vegen, eller snarvegen med den litt vanskelege planke- og roeyrbrua? Sjoelvsagt blei det snarvegen. Kunne jo ikkje vere verre enn elva heller? Det saag ikkje saa ille ut daa eg kom fram heller, plankane var litt under vatn men det var ikkje saa hoegt, saa eg trakka uti. I det foten sank nedi skjoente eg kvifor plankane var der i utgangspunktet. Det var ei myr. Sank nedi nesten til kneet foer eg klarte aa stoppe. Dumme gringo! sa eg hoegt til meg sjoelv i det eg klarte aa dra meg opp paa ei lita tue. Saa var det om aa gjere aa halde balansen paa den lille tua, og planlegge vegen tilbake. Fram gjekk det ikkje an aa komme, det skjoente til og med den dumme, vaate gringoen. Eg gjetta me til kva som med stoerst sannsynlegheit var tuer, noko som sjoelvsagt var ein stor omveg, og la i veg.
Det gjekk, men berre saa vidt. Var fleire gongar paa kne og albogar, men takka igjen kroppen min for adrenalinet. Snudde, og var kanskje aller mest forbanna for aa maatte gaa eit langt stykke tilbake til den lange vegen eg hadde valgt vekk.
Eg kom meg heim. Den trygge vegen var fortsatt trygg. Sjoelv om trygg gjerne betyr kjedeleg, og kjedeleg gjerne betyr troett og sliten, saa kom eg fram. Sekken toerka til slutt. Og dagen etter skein sola. Hoeyrde de det? Sol! Kven kan klage daa?!
Daa eg gjekk av bussen regna det fortsatt. "Ja, ja, eg blir vel vaat daa", tenkte eg og la i veg. Under normale forhald er det ein liten time fraa bussen heim til meg. Jordvegane var meir bekkar enn vegar denne dagen, men det gjekk no. Heilt til to gutar kom springane ut fraa brakka si og spurte eg skulle langt. "Ja, til Jussara", sa eg. Daa lo dei. "Elva er til hit", sa den eine og peikte hoegt opp paa laaret sitt. Eg gapte, vanlegvis er det berre ein liten bekk. "Gaar det ikkje an aa krysse den?" spurte eg. "Jo, men bagasjen din kjem til aa bli vaat." Helvete. "Det fins ein annan veg utanom elva, men den er lang", sa han og peikte i omlag motsatt retning av der eg var paa veg. Ja, ja, eg var jo innstilt paa aa gaa.
Og eg gikk. Og gikk. Gjennom bekkar, dammar og minisjoear. Til slutt kom eg fram dit det ikkje skulle vere elv, og det var ikkje elv. Det var innsjoe. "Nei, her kjem du ikkje over", smilte ein tannlaus gammal mann fraa brakkevindauget sitt. Det var berre aa snu.
Paa dette tidspunktet skal eg aerleg innroemme at eg var litt motlaus. Skulle eg proeve meg paa elva? Skulle eg gaa den 8 km lange, ukjente vegen rundt heile busetnaden? Eller skulle eg dra tilbake til byen og ta inn paa hotell? Det var kjedeleg aa gaa langs vegen. Bussen koeyrde forbi. Nei, inga jaevla elv skulle stoppe meg!
Det var kanskje 40 - 50 meter over, umuleg aa sjaa botnen. Kor glatt var den? Eit skritt, alt vel. Eit til, dette gaar jo! Djupare og djupare, men verkar som vatnet stoppar rundt livet. Gaar forsiktig for ikkje aa snuble i busker eller hol - heilt fram til eg kjem paa at tenk om det er slangar i vatnet! (det er masse slangar i busetnaden, men sann i etterkant er eg ikkje saa sikker paa om dei kan symje) Plutseleg gjekk eg litt fortare, og sjoelvsagt trakka eg ut i eit hol. Tok berre tre svoemmetak aa komme oppatt, men minst halve sekken hadde vore under vatnet. Og den, som var omlag 20 kilo i utgangspunktet, blei ikkje noko lettare av det!
Vel oppe maatte eg bestemme meg. Den lange, trygge vegen, eller snarvegen med den litt vanskelege planke- og roeyrbrua? Sjoelvsagt blei det snarvegen. Kunne jo ikkje vere verre enn elva heller? Det saag ikkje saa ille ut daa eg kom fram heller, plankane var litt under vatn men det var ikkje saa hoegt, saa eg trakka uti. I det foten sank nedi skjoente eg kvifor plankane var der i utgangspunktet. Det var ei myr. Sank nedi nesten til kneet foer eg klarte aa stoppe. Dumme gringo! sa eg hoegt til meg sjoelv i det eg klarte aa dra meg opp paa ei lita tue. Saa var det om aa gjere aa halde balansen paa den lille tua, og planlegge vegen tilbake. Fram gjekk det ikkje an aa komme, det skjoente til og med den dumme, vaate gringoen. Eg gjetta me til kva som med stoerst sannsynlegheit var tuer, noko som sjoelvsagt var ein stor omveg, og la i veg.
Det gjekk, men berre saa vidt. Var fleire gongar paa kne og albogar, men takka igjen kroppen min for adrenalinet. Snudde, og var kanskje aller mest forbanna for aa maatte gaa eit langt stykke tilbake til den lange vegen eg hadde valgt vekk.
Eg kom meg heim. Den trygge vegen var fortsatt trygg. Sjoelv om trygg gjerne betyr kjedeleg, og kjedeleg gjerne betyr troett og sliten, saa kom eg fram. Sekken toerka til slutt. Og dagen etter skein sola. Hoeyrde de det? Sol! Kven kan klage daa?!
Trivialitetar
No har eg paa meg:
- undertoey
- ullstroempebukse (med flekkar av soele og chimarrão)
- sokkar
- ullsokkar
- bukse
- ullsinglet
- superundertoeygensar
- collegegensar
- sovepose
og eg frys fortsatt! Faen ta regnet! Fraa no av er det min hovedfiende nr 1. Det blir umuleg aa gjere noko. Umuleg aa arbeide. Eg blir aldri frisk. Jorda treng ikkje meir vatn. Arg!
Uansett.
Fylgjande artige ting har skjedd idag:
1. Ei dame trudde eg var 16 aar.
2. Same dama gav meg margarin blanda med honning og sa det var medisin mot forkjoelelse. Eg maate ete masse.
3. Dama vi aat lunsj hos skulle vise oss bibelen sin, og ut ramle det eit bilete. Det var av hennar avdoede mann - som poserte med ein AG3 og ein pistol. Han hadde vore politi.
4. Hennar 8 aar gamle soenn spring plutseleg ut av huset med facãoen (den store kniven - som ein liten machete. Omlag like lang som ungen..). Ei lita stund etterpaa kjem han inn att med med eit pingpongsett han har laga - av to vedskier og kula fraa ein tom deodorant. Kreative ungar her!
5. Eg har ete fylgjande soete ting:
- smaakaker
- brunt sukkervatn (dei paastaar det er kaffi, men eg nektar)
- broed med doce de leite (litt som veldig soet prim)
- meir brunt sukkervatn
- bollar i sjokoladesaus
- broedkake med floeyte og sjokoladepulver
- smultringar
- endaa litt meir kake
Puh! Heilt utslitt av all etinga.
- undertoey
- ullstroempebukse (med flekkar av soele og chimarrão)
- sokkar
- ullsokkar
- bukse
- ullsinglet
- superundertoeygensar
- collegegensar
- sovepose
og eg frys fortsatt! Faen ta regnet! Fraa no av er det min hovedfiende nr 1. Det blir umuleg aa gjere noko. Umuleg aa arbeide. Eg blir aldri frisk. Jorda treng ikkje meir vatn. Arg!
Uansett.
Fylgjande artige ting har skjedd idag:
1. Ei dame trudde eg var 16 aar.
2. Same dama gav meg margarin blanda med honning og sa det var medisin mot forkjoelelse. Eg maate ete masse.
3. Dama vi aat lunsj hos skulle vise oss bibelen sin, og ut ramle det eit bilete. Det var av hennar avdoede mann - som poserte med ein AG3 og ein pistol. Han hadde vore politi.
4. Hennar 8 aar gamle soenn spring plutseleg ut av huset med facãoen (den store kniven - som ein liten machete. Omlag like lang som ungen..). Ei lita stund etterpaa kjem han inn att med med eit pingpongsett han har laga - av to vedskier og kula fraa ein tom deodorant. Kreative ungar her!
5. Eg har ete fylgjande soete ting:
- smaakaker
- brunt sukkervatn (dei paastaar det er kaffi, men eg nektar)
- broed med doce de leite (litt som veldig soet prim)
- meir brunt sukkervatn
- bollar i sjokoladesaus
- broedkake med floeyte og sjokoladepulver
- smultringar
- endaa litt meir kake
Puh! Heilt utslitt av all etinga.
.. og anger ...
No blir eg litt flau naar eg les det forrige innlegget mitt. Klart MSTarar har rett til hus! Dei har kjempekoselege hus. I alle fall der eg er no, hos Ingrid i busetnaden Anita Garibaldi. Og det er verkeleg stoltheit over kva dei har faatt til, over kyrne og melka og osten og huset og alt saman.. Dei var kjempebra naar dei sat rundt omnen og drakk chimarrão i gaar kveld. Det er nok ikkje mitt maal, men kanskje er det eit maal likevel, aa kunne sitte slik kvar kveld? Ha melka dei to kyrne, sett paa frukttrea som veks, kanskje slakta ei hoene, og vere fornoegd med dagen?
Det er tydeleg at dei ikkje alltid har hatt det slik. At dei har naad eit maal. Kor mange av oss gjer eigentleg det, i vaare liv? Eg veit ikkje eingong kva maalet mitt er (eller, jo, men annleis, andre typar maal, ikkje konkrete og ferdige..). Men all repsekt for dei som har naadd sitt.
Det er tydeleg at dei ikkje alltid har hatt det slik. At dei har naad eit maal. Kor mange av oss gjer eigentleg det, i vaare liv? Eg veit ikkje eingong kva maalet mitt er (eller, jo, men annleis, andre typar maal, ikkje konkrete og ferdige..). Men all repsekt for dei som har naadd sitt.
fredag 12. oktober 2007
Tvil ...
Kven er det eg proever aa lure? Eg er ikkje sosialist, MST er ikkje mitt omraade. Eller jo, det er det jo, men organisasjonen er ikkje min. Eg klarar ikkje sette fingeren paa det, men det er eit eller anna som gjer at eg foeler meg innestengt. Det er kvar gong sokon seier "disiplina", men ikkje berre det. Kvar gong ein av leiarane seier "companheiradas", men det er meir enn det likevel. Om det er heile organisasjonen eller massesuggesjonen eller.. Eg berre skjoenner ikkje MST. Er det sosialistisk i seg sjoelv aa vere med i MST? Skapar dei eit alternativ? Kva gjer dei eigentleg for aa skape andre loeysningar, for aa kunne leve mindre kapitalistisk? Er det det eg saknar?
Saknar absolutt det og, at alle vil ha meir, sjoelv om det ikkje er mykje og eg foeler meg fullstendig raatten som kritiserar dei for det.
Dei vil bli som alle andre. Der har vi det kanskje. Folk i MST vil bli som andre medan eg jobbar kvar dag for aa ungngaa aa bli det. For aa ikkje trenge meir, for aa ikkje faa lyst paa meir. Og det er eg stolt av, det saknar eg. Derfor lengtar eg meg sjuk etter fyrste setningen eg les om demonstrasjonar i koeben. Fordi det er der eg hoeyrer heime. Dette maa sjaast paa som ei utflukt ... saa faar eg haa det moro paa vegen.
For det er jo fint. Dameboendene vi besoekte i forgaars var doedstoeffe. Kjempeviktig det dei sa om aa jobbe for aa vekke folk, at folk ikkje reagerar lenger. Det er jo nesten det viktigaste.
Men for min del maa det kombinerast med eit autonomt miljoe som lev som dei snakkar og driv i aa vere vanleg. Det har blitt meg, meir og meir.
Saknar absolutt det og, at alle vil ha meir, sjoelv om det ikkje er mykje og eg foeler meg fullstendig raatten som kritiserar dei for det.
Dei vil bli som alle andre. Der har vi det kanskje. Folk i MST vil bli som andre medan eg jobbar kvar dag for aa ungngaa aa bli det. For aa ikkje trenge meir, for aa ikkje faa lyst paa meir. Og det er eg stolt av, det saknar eg. Derfor lengtar eg meg sjuk etter fyrste setningen eg les om demonstrasjonar i koeben. Fordi det er der eg hoeyrer heime. Dette maa sjaast paa som ei utflukt ... saa faar eg haa det moro paa vegen.
For det er jo fint. Dameboendene vi besoekte i forgaars var doedstoeffe. Kjempeviktig det dei sa om aa jobbe for aa vekke folk, at folk ikkje reagerar lenger. Det er jo nesten det viktigaste.
Men for min del maa det kombinerast med eit autonomt miljoe som lev som dei snakkar og driv i aa vere vanleg. Det har blitt meg, meir og meir.
Abonner på:
Innlegg (Atom)